Wanna go out?

Φοιτητές/τριες στην Αθήνα..Θέλουμε να βγούμε και να δούμε ό,τι παίζει εκεί έξω, ειδικά όσοι είμαστε από επαρχία. Και καλά κάνουμε! Υπάρχουν απίστευτα πολλά μέρη για διασκέδαση, όπως ο κάθε ένας τα επιθυμεί.
Ούσα ανήσυχο πνεύμα (παλιότερα γιατί τώρα όπως ισχυρίζονται κάποιοι, μιζέριασα) ήθελα να ανακαλύψω πολλά και διαφορετικά μαγαζιά της Αθήνας. Έτσι, έπαιρνα τα free press που κυκλοφορούσαν, πήγαινα στις τελευταίες σελίδες και έβρισκα μαγαζιά που μπορεί να θεωρούσα ενδιαφέροντα, τα κύκλωνα και άρχιζε η έξοδος.
 Δεν μπορώ να πω… βρήκαμε έτσι πολλά ωραία μέρη, αλλά σε κάποια άλλα που πηγαίναμε, απλά χάναμε την ώρα μας.
Το αγαπημένο μας EVER, ήταν το Urban. Ένα πανέμορφο μαγαζάκι στην Αβραμιώτου στο Μοναστηράκι, στο οποίο συχνάζαμε με κάθε αφορμή και βασικά για να πιούμε την όμορφη draught μπύρα μας. Καταρχάς είχε πολύ ωραία μουσική για τα γούστα μου (σκα, ροκ κλπ) και έτσι η διαμονή στο χώρο ήταν κάτι παραπάνω από ευχάριστη. Ο χώρος ήταν όμορφα διακοσμημένος με tags, ονόματα και διάφορα άλλα γραμμένα στους τοίχους και πάνω από όλα είχε ένα μεγάλο παράθυρο με θέα στον ακάλυπτο και ένα φωτισμένο γυμνό δέντρο… όμορφο!
Τώρα όμως το μαγαζί δεν υπάρχει καθώς και αυτό και τα άλλα που ήταν δίπλα του έχουν γίνει ένας ενιαίος χώρος για ποτό, καφέ και πολύ συχνά λειτουργεί και ως music stage. Στον ακάλυπτο που έβλεπε το παράθυρο, έχουν μεταφέρει πολλά τραπεζάκια και καρέκλες αλλά υπάρχει και ένα μπαρ και μετατράπηκε σε έναν πολύ ωραίο χώρο για να πάει κανείς με την παρέα του. Το «Στο βάθος κήπος», όπως είναι το όνομα του μαγαζιού, είναι πολύ ιδιαίτερο θα έλεγα. Ωραίο περιβάλλον- σα να είσαι σε κάμπινγκ-, cool θαμώνες και πάνω από όλα ιδιαίτερα καλοκαιρινό.
Μιας και λέω για μπαράκια, θέλω πολύ να μοιραστώ τη χαρά μου με τα πλήθη αναγνωστών (χαχα) για όταν ανακάλυψα το “Baba au Rum” στην Κλειτίου 6 στο Σύνταγμα. Είναι ένα cocktail bar που απλά κατ’ εμέ δεν παίζεται! Οι άνθρωποι που δουλεύουν εκεί δείχνουν πως το αγαπούν. Σε πλησιάζουν, σου μιλάν και πάνω από όλα..ακόμα και όταν δεν ξέρεις τι να επιλέξεις από τον κατάλογο με τα άπειρα, από κάθε γωνιά του κόσμου cocktail ή δε θέλεις κάποιο από αυτά, αρκεί να πεις τις προτιμήσεις σου και αμέσως θα έχεις ένα σούπερ-καταπληκτικό-μοναδικά φτιαγμένο cocktail. Αξίζει να τα γευτείς!! Εγγύηση. Plus, παίζει ωραία μουσική.
Ζήλεψα, μήπως να μάθω και εγώ να κάνω κανα cocktail; Αυτό θα κάνω… και μετά κερνάω. Φτιαγμένα απ’ τα χεράκια μου φυσικά. Cheers!

Πάμε για τρέλες!

Σκεφτόμουν, σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν τι μπορεί να θέλω να μοιραστώ!
Και να! Επειδή πιάνουν οι ζέστες και όλοι είμαστε σε μια πιο καλοκαιρινή διάθεση- αν δεν έχουμε πήξει με τις εργασίες και ούτε που να σκεφτούμε πως μπαίνει το καλοκαίρι δεν προλαβαίνουμε-, λέω "Δε γράφω για κάποιο ταξίδι σε εξωτικό προορισμό;!" μιας και πολύ πρόσφατα μου δημιουργήθηκε έντονα η ανάγκη να κάνω κανένα μπάνιο στη θάλασσα, να μαυρίσω και να ταξιδέψω...
Αυτή τη φορά, αποφάσισα να μην αναφερθώ σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος κάποιας χώρας, αλλά γενικότερα σε αυτή! Προορισμός λοιπόν..Σευχέλλες!

Θα αρχίσω από τα βασικά! Οι Σευχέλλες βρίσκονται δεξιά της Αφρικής, πάνω από τη Μαδαγασκάρη, με πρωτεύουσα τη Βικτώρια! Για όσους ενδιαφέρονται, το νόμισμά που έχουν είναι τα rupees όπου 1 rupee αντιστοιχεί σε 0,083 περίπου δολάρια και η γλώσσα που μιλάνε είναι τα κρεολικά καθώς και τα αγγλικά και γαλλικά.

Πέρα από τα πρακτικά, θα σταθώ και στο τι μπορεί να ζήσετε εκεί, από άποψη διασκέδασης, αλλά και χαλάρωσης!
Αρχικά, αυτό που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση ήταν η έντονη παλίρροια... ήταν τόσο τρομερό καθώς μπορεί να καθόσουν στην αμμουδιά σε απόσταση 2 μέτρων από την ακτή και μέχρι να προλάβει να ψηθεί η μια μεριά από τον εντονότατο ήλιο ο οποίος σε έκαιγε ακόμα και με συννεφιά, είχες βρεθεί να καλύπτεσαι από τη θάλασσα ως τα γόνατα! Εντάξει...έπαιρνα τη μισοβρεγμένη πετσετούλα μου και πήγαινα παραπάνω... να σου πάλι η θάλασσα σε τρομερά σύντομο διάστημα να μου γαργαλά τις πατούσες! Μετά το συνήθισα...όπως συνήθισα και τη βροχούλα που έπεφτε ανα πάσα ώρα και στιγμή! Ο ήλιος να ΚΑΙΕΙ, απλώναμε τις κορμάρες στις λευκές αμμουδιές και ξαφνικά...μια τρομερή βροχούλα έπεφτε! Εκεί τους αντίστοιχους καλοκαιρινούς μήνες τις Ελλάδας, όποτε και πήγαμε, έχουν βροχές και "κρύο" (αντί για 300 βαθμούς Κελσίου έχουν 200)! Αλλά ούτε αυτό πτοούσε κανέναν! Όλοι οι παραθεριστές ατάραχοι συνέχιζαν την ηλιοθεραπεία τους και η βροχούλα σταματούσε. Μετά πάλι έβρεχε αλλά και πάλι κανένας πανικός. Δροσιζόμασταν μέσα στον όλο καύσωνα που επικρατούσε.

Ωχ, λάθος μου! Δεν περιέγραψα πως είναι εκεί οι παραλίες... Συνοπτικά να πω ότι, η άμμος είναι λευκή, τα νερά γαλανά αλλά όχι διάφανα σε όλες τις μεριές καθώς ανακατευόταν η άμμος με το κύμα (όμως πιο βαθιά ήταν απόλυτα καθαρά και μπορούσες να κάνεις snorkeling και να δεις ό,τι χρώμα ψάρια φαντάζεται κανείς). Με αυτό όμως που είχα πάθει εμμονή και δε σταματούσα να χαζεύω και να τραβάω φωτογραφίες ήταν τα τεράστια βράχια πάνω στην ακτή γεμάτα δέντρα...Σα να είσαι σε έναν άλλο κόσμο!

Ε...και τι έμεινε; Να πω για τους ανθρώπους και τη διασκέδαση! Σε όσους προορισμούς και αν έχω πάει, ένα πράγμα έχω παρατηρήσει... εάν είσαι κοπέλα, μελαχρινή (ιδιαίτερα στο χρώμα προσώπου-σώματος) και δεν πας με φίλο-σύζυγο κλπ (το να έχεις κάποια σχέση αλλά να μην είναι μαζί σου δε μετράει μιας και όπως λέγαν "whatever happens in vacations, stays in vacations") είσαι το talk of the town! Καθώς μέναμε σε ξενοδοχείο που κυρίως μέναν ζευγάρια...το να πάνε δυο κοπέλες εκεί ήταν αξιοσημείωτο. Από το παιδί που σε βοηθούσε με την πισίνα-πετσέτες, το οποίο μας ζήτησε κάμποσες φορές να πάμε στη disco μέχρι και όσους δουλεύανε στο μπαρ [ναι ναι ναι...τα περισσότερα βράδια τα κοκτέιλ μου ήταν δωρεάν και ειδικά φτιαγμένα για μας] όλοι μετά από τη δεύτερη μέρα, χωρίς καθόλου να μας προσβάλουν, μας μιλούσαν λέγοντάς μας όμορφα πράγματα, καθώς και μας εξυπηρετούσαν με τον καλύτερο τρόπο! Όλοι ήταν φιλικότατοι μπορώ να πω, άντρες και γυναίκες. Έκανα και φίλους με τους οποίους ακόμα μιλάω και με περιμένουν. Να ήξεραν πόσο πολύ θα ήθελα αν μπορούσα να ξαναπήγαινα!

Όσο για τη νυχτερινή ζωή και διασκέδαση...τόσο στα ξενοδοχεία, όσο και σε διάφορα κλαμπ ή ντίσκο όπως συνηθίζουν να τα λεν οι ντόπιοι, μπορούσες να περάσεις πολύ ωραία. Καταρχάς τα κορίτσια μπέναν δωρεάν, όμως τα αγόρια όχι μόνο πληρώνανε, αλλά τους κάναν και σωματικό έλεγχο! Στις Σευχέλλες, παράγουν και τοπικές μπύρες τις οποίες μπορούσαμε να πιούμε, πέρα από τα διάφορα ποτά, τις οποίες και συνιστώ. Εάν μείνει κανείς κοντά στην πρωτεύουσα μπορεί να βρει πολλά μέρη να πάει που όμως γεμίζουν με κόσμο ιδιαίτερα τις Παρασκευές και Σάββατα. Εάν όμως κανείς είναι σε κάποια απόσταση, μπορεί να πάρει είτε ταξί (οκ δεν είναι και πολύ φθηνό) είτε να νοικιάσει αυτοκίνητο προσέχοντας μόνο ότι εκεί οδηγούν στην αντίθετη μεριά. Το πολύ πολύ εξυπηρετηθείτε και με το πρωινό λεωφορείο. Όπως και να έχει...you're gonna have a great time!! =]

Αν και δυσκολεύτηκα να αποφασίσω ποιόν προορισμό θα γράψω, θεωρώ πως τελικά οι Σευχέλλες είναι μια καλή επιλογή. Από το πιο "μοντέρνο" νησί της πρωτεύουσας μέχρι και το πιο απόμερο με τις θεϊκές παραλίες, είναι μαγικά. Μπορεί για να πάτε να χρειαστεί να έχετε προνοήσει σε ότι αφορά τα λεφτά που θα βάλετε στην άκρη αλλά στο κάτω κάτω, αξίζει τον κόπο! Ταξίδι ζωής το θεωρώ...έχει και τοπική μπύρα!ΤΙ άλλο;!

It's all about Erasmus...

E-R-A-S-M-U-S

That's gonna be a very short post because if I start writting I'll never stop...So that's the story:

Last year I was in Paris doing my erasmus and having the time of my life! Now, I'm back to Athens thinking about it all day long! It was a unique experience! You know, I met a lot of people all around the globe, I was actually living in the most amazing city of the world, the city of lights and I made friends.
I know that everyone says how wonderful erasmus is and you all must participate! They are right!
Have you been in erasmus? Share your best memory...anything! It may be something that you' ll never forget!

If you don't have an account or you don't know how to comment just sent me an e-mail with your erasmus experience and I'll do it for you! THANKS
=]

Κάνει πείνα ή εγώ πεινάω;

Κάτι χρόνια πριν, ένα απόγευμα, όπως όλα τα άλλα, στην αυλή στο χωριό έπαιζα! Τι; Δε θυμάμαι! Αλλά θυμάμαι κάτι άλλο. Κάτι που με τάιζε η γιαγιά… Τόσο νόστιμο! Παραδόξως και η γιαγιά μου θυμάται εκείνη τη μέρα, αλλά και το φαγητό που μου είχε φτιάξει. Είχα ρωτήσει για αυτό, αλλά ποτέ δεν είχα μάθει το όνομά του παρά μόνο τα συστατικά του… Μετά από καιρό, το ανακάλυψα! Και το όνομα αυτού… Στραπατσάδα! Και είναι τόσο απλό να το φτιάξεις.

Χρειάζονται μόλις 4.. άντε 5 συστατικά που υπάρχουν άνετα σε κάποιο σπίτι!

Αυτά είναι:

• 2 πιπεριές, ξέρετε! αυτές τις πράσινες, που έχουν στον κήπο τους ορισμένοι. Και άμα σας αρέσουν, κάντε τες 3, γιατί όχι;! 
•  2 ντομάτες Multi-ποιημένες! (εννοώ να είναι πολτοποιημένες) 
•  2 αυγά χτυπημένα... απλό 
•  και εννοείται ελαιόλαδο!!! Πώς να λείπει από φαγητό που θα έφτιαχνε ελληνίδα γιαγιά;!

Τώρα τα δύσκολα για όσους δεν το ‘χουν και πολύ με την κουζίνα! Για τους υπόλοιπους, απλά η οδηγίες εκτέλεσης θα έλεγα:

Βήμα 1. Τσιγαρίζουμε τις πιπεριές (διευκρίνιση για μη - γνώστες: σε σιγανή φωτιά ρίχνουμε λίγο λάδι και αφήνουμε τις πιπεριές να πάρουν ένα ρόδινο χρώμα)

Βήμα 2. Ρίχνουμε τον πολτό της ντομάτας ανακατεύουμε και τα αφήνουμε κανα δίλεπτο τρίλεπτο μέχρι να φύγει το πολύ ζουμί

Βήμα 3. Προσθέτουμε τα ανακατεμένα αυγά ΣΙΓΑ - ΣΙΓΑ και τα ανακατεύουμε όλα μαζί.

Βήμα 4. Τα αφήνουμε ως να γίνουν ενιαία, κατά μια έννοια, περίπου 2 λεπτά και τα βγάζουμε από τη φωτιά.

Βήμα 5. Σερβίρουμε και προαιρετικά μπορεί κανείς να τρίψει τυρί φέτα μετά

Δοκιμάστε το… νομίζω είναι κάτι απλό, γρήγορο και εύγευστο από ό,τι θυμάμαι!! : )

Αν ακόμα έτρωγα αυγά και ντομάτες θα σας έλεγα και εγώ τη γνώμη μου επί του θέματος, αλλά δυστυχώς… μπααα! Η ανάμνηση μου αρκεί… : )

ΥΓ: Γιατί όλες οι συνταγές έχουν και το υστερόγραφό τους. Δοκιμάστε το με ψωμί! Κοινώς κάντε… πώς να το πω κομψά; Βουτήξτε το ψωμί  και φάτε το μαζί. Κατανοητό νομίζω ε;

Καλή όρεξη!

Και αν έχετε να προτείνετε κάτι σε συνταγή, θα ήμουν ευγνώμων αν δεν περιελάμβανε αυγά, ντομάτες, μανιτάρια… Πφφ καλά! Κάθε συνταγή δεκτή. Δε θα βγάλουμε άκρη.

"Music is what feelings sound like"

Ποιός μπορεί να περιγράψει αυτά που μπορεί να νιώσει με τη μουσική;! Ερωτευόμαστε, "ταξιδεύουμε",χαιρόμαστε, νευριάζουμε, κλαίμε, γελάμε...

Σκέφτηκα ένα τραγούδι που θέλω να μοιραστώ και είναι αυτό που μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια! Μαθαίναμε τόσα τραγούδια όταν ήμασταν μικροί, όμως ένα ήταν εκείνο που θυμάμαι να με κάνει χαρουμενη ως παιδάκι!

Το τραγούδι λοιπόν που αγαπώ είναι " Ο κιθαρίστας" και οι στίχοι του μου φαίνονται μαγικοί...
Το τραγούδαγα και είχα τόσες εικόνες στο μυαλό μου! Ένα ταξίδι, το Κογκό που δεν ήξερα που είναι, όμως το προσδιόριζα στο χάρτη εκεί που ήθελε ο νους μου, τα χρώματα, τα σχέδια, όλα τα είχα σκεφτεί πως ήταν! Η φαντασία μου ξέφευγε! Γιατί η μουσική αυτό νομίζω είναι...οι εικόνες που σου δημιουργεί και αυτά που σε κάνει να νιώθεις. Πόσο μάλλον όταν είσαι μικρός και όλα σου φαίνονται πιο "μεγάλα". Τώρα πια δε θυμάμαι ποιές είναι αυτές οι εικόνες, αλλά θυμάμαι πολύ καλά το συναίσθημα που είχα όταν το άκουγα ή ο μουσικός μας έβαζε να το τραγουδίσουμε...

Πάρτε μια γεύση...

Ήτανε ένας κιθαρίστας
Μεγάλος και τρανός αρτίστας
Λέξη δεν ξέρουμε γι αυτόν
Ντο σι λα σολ φα μι ρε ντο

Κι έκανε ένα ταξιδάκι
Κι έβαλε μες το βαλιτσάκι
Δυο ζεύγη κάλτσες δυο κασκόλ
Ντο σι λα σολ φα μι ρε ντο

Κι έβαλε πλώρη στην Αγγλία
Μα η μεγάλη τρικυμία
Τον έριξε εις το Κονγκό
Ντο σι λα σολ φα μι ρε ντο
Και η βασίλισσα η Αγγλία
Καθότανε στην παραλία
Κρατούσε ένα παρασόλ
Ντο σι λα σολ φα μι ρε ντο

Έλα εδώ παιδί λευκό
Στη σούβλα να σε φάω ψητό
Με σκόρδα και μαϊντανό
Ντο σι λα σολ φα μι ρε ντο

Στη δύσκολη αυτή στιγμή
αρχίζει ο νιος τη μουσική
Τόσο της άρεσε αυτό
Του λέει θα σε παντρευτώ

Η ιστορία μας αυτή
Μας λέει πως η μουσική
Κάνει το σκλάβο βασιλιά
Ντο σι λα σολ φα μι ρε λα»

Μπορείτε να το ακούσετε βέβαια κιόλας:
http://www.youtube.com/watch?v=fMdlhQerz2o&feature=related

Γιατί όταν το ακούω αναπολώ... =]

Όλοι θεωρώ πως έχουν κάποιο τραγούδι ή μια μελωδία που λέει πολλά για αυτούς...Θα 'θελα πολύ να δω ποια τραγούδια αρέσουν σε εσας και τι συναισθήματα σας προκαλούν! Μπορεί ένα τραγούδι να σημαίνει τόσο διαφορετικά πράγματα για τον κάθε ένα...θα είχε ενδιαφέρον να δούμε διάφορες μουσικές από την οπτική του καθενός!Όχι μόνο παιδικά τραγούδια..αλλά όποιο, όοοοποιο σας αρέσει. Don't hesitate!

Ένα ταξίδι μου 'χες τάξει...

Τέλη Απρίλη (2010) στη Βαρκελώνη...δε θα ξεχάσω ποτέ πιστεύω ένα σκηνικό.

Ήταν απόγευμα και πηγαίναμε με το τελευταίο δρομολόγιο στο βουνό Tibidabo με τον οδοντωτό και το πιο αργό τελεφερίκ ever. Όταν φτάσαμε,ο ήλιος έπεφτε, είχε τα χρώματα της δύσης και φύσαγε ελαφρώς, όσο πρέπει δηλαδή για να σε κάνει να νοσταλγήσεις. Με το που φτάσαμε κατευθυνθήκαμε στην άκρη όπου ένιωθε κανείς πως με ένα βήμα μπορούσε, αν δεν τον χώριζαν τα κάγκελα, να παει εκεί που έβλεπε... σε όλη τη Βαρκελώνη που ήταν μπροστά, μέσα σε ένα σύννεφο- νέφος θα το έλεγες. Πίσω ο ναός του Sagrat Cor και δίπλα το λούνα παρκ που είχε τόσα χρώματα... έμοιαζε ασορτί με τον ουρανό εκείνη την ώρα. Κάποια από τα τρενάκια λειτουργούσαν κιόλας και ακουγόταν παιδάκια.

Δεν είχαμε αρκετη ώρα γιατί σε λίγο έφευγε το τελευταίο τελεφερίκ και αυτό το έκανε ακόμα πιο συναρπαστικό. Έπρεπε να χορτάσεις, αν μπορεις να πεις, μέσα στα επόμενα 5 λεπτά αυτό το θέαμα...οι φίλες μου να είναι εξίσου συνεπαρμένες δίπλα μου και να τραβάν φωτογραφίες, ο ουρανός γινόταν αυτό το απροσδιόριστο ροδακινί/σομόν/πορτοκαλένιο, το αεράκι πάντα εκεί να νιώθεις πως είσαι σε ταινία (να μου κουνάει την κοτσίδα και να μου παρασέρνει την κορδέλα που μόλις πριν είχα αγοράσει από το bazaar χειροποίητων) και όοοολη η πόλη μπροστά μου.

Κάναμε το γύρω του ναού εξωτερικά, είδαμε για τελευταία φορά τη θέα και το λούνα πάρκ και ήρθε η ώρα να φύγουμε...

Νοσταλγία...παρ'ότι πέρασε σχεδόν ένας χρόνος, είναι τόσο έντονο,σα να 'μαι εκεί. Αν βρεθείτε στη Βαρκελώνη, πηγαίνετε ένα απόγευμα.. Θα νιώσετε μια μίξη ελευθερίας και παιδικής ανεμελιάς [άποψή μου πάντα...]. Worth doing! ; )

Υ.Γ.: Ας παίρνουμε ένας ένας σειρά...ακούω άλλη "ιστορία"!?

Καλώς τους, Welcome, Bienvenue, Bienvenido, Willkommen...

Πόσο χαίρομαι για αυτή σας την επίσκεψη στο blog μου!! : )
Να σας πω περί τίνος πρόκειται; Το "Kind of a Diary", είναι ένα είδος ημερολογίου γραμμένο από όλους για όλους...Δηλαδή!?
Οι αναγνώστες μοιράζονται τις δικές τους αναμνήσεις από ένα ταξίδι, ένα μαγαζί, ένα μουσικό κομμάτι, ένα φαγητό ή ό,τι άλλο σας έρχεται στο νου και όλα αυτά, σκοπεύουν να γίνουν χρήσιμες πληροφορίες για τους υπόλοιπους.
Περιγράψτε μια "χρήσιμη ανάμνησή" σας λοιπόν και "δώστε μας τροφή να δοκιμάσουμε"!

Merci! =]