Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταξιδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταξιδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

Πάμε για τρέλες!

Σκεφτόμουν, σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν τι μπορεί να θέλω να μοιραστώ!
Και να! Επειδή πιάνουν οι ζέστες και όλοι είμαστε σε μια πιο καλοκαιρινή διάθεση- αν δεν έχουμε πήξει με τις εργασίες και ούτε που να σκεφτούμε πως μπαίνει το καλοκαίρι δεν προλαβαίνουμε-, λέω "Δε γράφω για κάποιο ταξίδι σε εξωτικό προορισμό;!" μιας και πολύ πρόσφατα μου δημιουργήθηκε έντονα η ανάγκη να κάνω κανένα μπάνιο στη θάλασσα, να μαυρίσω και να ταξιδέψω...
Αυτή τη φορά, αποφάσισα να μην αναφερθώ σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος κάποιας χώρας, αλλά γενικότερα σε αυτή! Προορισμός λοιπόν..Σευχέλλες!

Θα αρχίσω από τα βασικά! Οι Σευχέλλες βρίσκονται δεξιά της Αφρικής, πάνω από τη Μαδαγασκάρη, με πρωτεύουσα τη Βικτώρια! Για όσους ενδιαφέρονται, το νόμισμά που έχουν είναι τα rupees όπου 1 rupee αντιστοιχεί σε 0,083 περίπου δολάρια και η γλώσσα που μιλάνε είναι τα κρεολικά καθώς και τα αγγλικά και γαλλικά.

Πέρα από τα πρακτικά, θα σταθώ και στο τι μπορεί να ζήσετε εκεί, από άποψη διασκέδασης, αλλά και χαλάρωσης!
Αρχικά, αυτό που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση ήταν η έντονη παλίρροια... ήταν τόσο τρομερό καθώς μπορεί να καθόσουν στην αμμουδιά σε απόσταση 2 μέτρων από την ακτή και μέχρι να προλάβει να ψηθεί η μια μεριά από τον εντονότατο ήλιο ο οποίος σε έκαιγε ακόμα και με συννεφιά, είχες βρεθεί να καλύπτεσαι από τη θάλασσα ως τα γόνατα! Εντάξει...έπαιρνα τη μισοβρεγμένη πετσετούλα μου και πήγαινα παραπάνω... να σου πάλι η θάλασσα σε τρομερά σύντομο διάστημα να μου γαργαλά τις πατούσες! Μετά το συνήθισα...όπως συνήθισα και τη βροχούλα που έπεφτε ανα πάσα ώρα και στιγμή! Ο ήλιος να ΚΑΙΕΙ, απλώναμε τις κορμάρες στις λευκές αμμουδιές και ξαφνικά...μια τρομερή βροχούλα έπεφτε! Εκεί τους αντίστοιχους καλοκαιρινούς μήνες τις Ελλάδας, όποτε και πήγαμε, έχουν βροχές και "κρύο" (αντί για 300 βαθμούς Κελσίου έχουν 200)! Αλλά ούτε αυτό πτοούσε κανέναν! Όλοι οι παραθεριστές ατάραχοι συνέχιζαν την ηλιοθεραπεία τους και η βροχούλα σταματούσε. Μετά πάλι έβρεχε αλλά και πάλι κανένας πανικός. Δροσιζόμασταν μέσα στον όλο καύσωνα που επικρατούσε.

Ωχ, λάθος μου! Δεν περιέγραψα πως είναι εκεί οι παραλίες... Συνοπτικά να πω ότι, η άμμος είναι λευκή, τα νερά γαλανά αλλά όχι διάφανα σε όλες τις μεριές καθώς ανακατευόταν η άμμος με το κύμα (όμως πιο βαθιά ήταν απόλυτα καθαρά και μπορούσες να κάνεις snorkeling και να δεις ό,τι χρώμα ψάρια φαντάζεται κανείς). Με αυτό όμως που είχα πάθει εμμονή και δε σταματούσα να χαζεύω και να τραβάω φωτογραφίες ήταν τα τεράστια βράχια πάνω στην ακτή γεμάτα δέντρα...Σα να είσαι σε έναν άλλο κόσμο!
Ε...και τι έμεινε; Να πω για τους ανθρώπους και τη διασκέδαση! Σε όσους προορισμούς και αν έχω πάει, ένα πράγμα έχω παρατηρήσει... εάν είσαι κοπέλα, μελαχρινή (ιδιαίτερα στο χρώμα προσώπου-σώματος) και δεν πας με φίλο-σύζυγο κλπ (το να έχεις κάποια σχέση αλλά να μην είναι μαζί σου δε μετράει μιας και όπως λέγαν "whatever happens in vacations, stays in vacations") είσαι το talk of the town! Καθώς μέναμε σε ξενοδοχείο που κυρίως μέναν ζευγάρια...το να πάνε δυο κοπέλες εκεί ήταν αξιοσημείωτο. Από το παιδί που σε βοηθούσε με την πισίνα-πετσέτες, το οποίο μας ζήτησε κάμποσες φορές να πάμε στη disco μέχρι και όσους δουλεύανε στο μπαρ [ναι ναι ναι...τα περισσότερα βράδια τα κοκτέιλ μου ήταν δωρεάν και ειδικά φτιαγμένα για μας] όλοι μετά από τη δεύτερη μέρα, χωρίς καθόλου να μας προσβάλουν, μας μιλούσαν λέγοντάς μας όμορφα πράγματα, καθώς και μας εξυπηρετούσαν με τον καλύτερο τρόπο! Όλοι ήταν φιλικότατοι μπορώ να πω, άντρες και γυναίκες. Έκανα και φίλους με τους οποίους ακόμα μιλάω και με περιμένουν. Να ήξεραν πόσο πολύ θα ήθελα αν μπορούσα να ξαναπήγαινα!

Όσο για τη νυχτερινή ζωή και διασκέδαση...τόσο στα ξενοδοχεία, όσο και σε διάφορα κλαμπ ή ντίσκο όπως συνηθίζουν να τα λεν οι ντόπιοι, μπορούσες να περάσεις πολύ ωραία. Καταρχάς τα κορίτσια μπέναν δωρεάν, όμως τα αγόρια όχι μόνο πληρώνανε, αλλά τους κάναν και σωματικό έλεγχο! Στις Σευχέλλες, παράγουν και τοπικές μπύρες τις οποίες μπορούσαμε να πιούμε, πέρα από τα διάφορα ποτά, τις οποίες και συνιστώ. Εάν μείνει κανείς κοντά στην πρωτεύουσα μπορεί να βρει πολλά μέρη να πάει που όμως γεμίζουν με κόσμο ιδιαίτερα τις Παρασκευές και Σάββατα. Εάν όμως κανείς είναι σε κάποια απόσταση, μπορεί να πάρει είτε ταξί (οκ δεν είναι και πολύ φθηνό) είτε να νοικιάσει αυτοκίνητο προσέχοντας μόνο ότι εκεί οδηγούν στην αντίθετη μεριά. Το πολύ πολύ εξυπηρετηθείτε και με το πρωινό λεωφορείο. Όπως και να έχει...you're gonna have a great time!! =]

Αν και δυσκολεύτηκα να αποφασίσω ποιόν προορισμό θα γράψω, θεωρώ πως τελικά οι Σευχέλλες είναι μια καλή επιλογή. Από το πιο "μοντέρνο" νησί της πρωτεύουσας μέχρι και το πιο απόμερο με τις θεϊκές παραλίες, είναι μαγικά. Μπορεί για να πάτε να χρειαστεί να έχετε προνοήσει σε ότι αφορά τα λεφτά που θα βάλετε στην άκρη αλλά στο κάτω κάτω, αξίζει τον κόπο! Ταξίδι ζωής το θεωρώ...έχει και τοπική μπύρα!ΤΙ άλλο;!

Τετάρτη 6 Απριλίου 2011

Ένα ταξίδι μου 'χες τάξει...

Τέλη Απρίλη (2010) στη Βαρκελώνη...δε θα ξεχάσω ποτέ πιστεύω ένα σκηνικό.

Ήταν απόγευμα και πηγαίναμε με το τελευταίο δρομολόγιο στο βουνό Tibidabo με τον οδοντωτό και το πιο αργό τελεφερίκ ever. Όταν φτάσαμε,ο ήλιος έπεφτε, είχε τα χρώματα της δύσης και φύσαγε ελαφρώς, όσο πρέπει δηλαδή για να σε κάνει να νοσταλγήσεις. Με το που φτάσαμε κατευθυνθήκαμε στην άκρη όπου ένιωθε κανείς πως με ένα βήμα μπορούσε, αν δεν τον χώριζαν τα κάγκελα, να παει εκεί που έβλεπε... σε όλη τη Βαρκελώνη που ήταν μπροστά, μέσα σε ένα σύννεφο- νέφος θα το έλεγες. Πίσω ο ναός του Sagrat Cor και δίπλα το λούνα παρκ που είχε τόσα χρώματα... έμοιαζε ασορτί με τον ουρανό εκείνη την ώρα. Κάποια από τα τρενάκια λειτουργούσαν κιόλας και ακουγόταν παιδάκια.

Δεν είχαμε αρκετη ώρα γιατί σε λίγο έφευγε το τελευταίο τελεφερίκ και αυτό το έκανε ακόμα πιο συναρπαστικό. Έπρεπε να χορτάσεις, αν μπορεις να πεις, μέσα στα επόμενα 5 λεπτά αυτό το θέαμα...οι φίλες μου να είναι εξίσου συνεπαρμένες δίπλα μου και να τραβάν φωτογραφίες, ο ουρανός γινόταν αυτό το απροσδιόριστο ροδακινί/σομόν/πορτοκαλένιο, το αεράκι πάντα εκεί να νιώθεις πως είσαι σε ταινία (να μου κουνάει την κοτσίδα και να μου παρασέρνει την κορδέλα που μόλις πριν είχα αγοράσει από το bazaar χειροποίητων) και όοοολη η πόλη μπροστά μου.

Κάναμε το γύρω του ναού εξωτερικά, είδαμε για τελευταία φορά τη θέα και το λούνα πάρκ και ήρθε η ώρα να φύγουμε...

Νοσταλγία...παρ'ότι πέρασε σχεδόν ένας χρόνος, είναι τόσο έντονο,σα να 'μαι εκεί. Αν βρεθείτε στη Βαρκελώνη, πηγαίνετε ένα απόγευμα.. Θα νιώσετε μια μίξη ελευθερίας και παιδικής ανεμελιάς [άποψή μου πάντα...]. Worth doing! ; )

Υ.Γ.: Ας παίρνουμε ένας ένας σειρά...ακούω άλλη "ιστορία"!?