Ήταν απόγευμα και πηγαίναμε με το τελευταίο δρομολόγιο στο βουνό Tibidabo με τον οδοντωτό και το πιο αργό τελεφερίκ ever. Όταν φτάσαμε,ο ήλιος έπεφτε, είχε τα χρώματα της δύσης και φύσαγε ελαφρώς, όσο πρέπει δηλαδή για να σε κάνει να νοσταλγήσεις. Με το που φτάσαμε κατευθυνθήκαμε στην άκρη όπου ένιωθε κανείς πως με ένα βήμα μπορούσε, αν δεν τον χώριζαν τα κάγκελα, να παει εκεί που έβλεπε... σε όλη τη Βαρκελώνη που ήταν μπροστά, μέσα σε ένα σύννεφο- νέφος θα το έλεγες. Πίσω ο ναός του Sagrat Cor και δίπλα το λούνα παρκ που είχε τόσα χρώματα... έμοιαζε ασορτί με τον ουρανό εκείνη την ώρα. Κάποια από τα τρενάκια λειτουργούσαν κιόλας και ακουγόταν παιδάκια.
Δεν είχαμε αρκετη ώρα γιατί σε λίγο έφευγε το τελευταίο τελεφερίκ και αυτό το έκανε ακόμα πιο συναρπαστικό. Έπρεπε να χορτάσεις, αν μπορεις να πεις, μέσα στα επόμενα 5 λεπτά αυτό το θέαμα...οι φίλες μου να είναι εξίσου συνεπαρμένες δίπλα μου και να τραβάν φωτογραφίες, ο ουρανός γινόταν αυτό το απροσδιόριστο ροδακινί/σομόν/πορτοκαλένιο, το αεράκι πάντα εκεί να νιώθεις πως είσαι σε ταινία (να μου κουνάει την κοτσίδα και να μου παρασέρνει την κορδέλα που μόλις πριν είχα αγοράσει από το bazaar χειροποίητων) και όοοολη η πόλη μπροστά μου.
Κάναμε το γύρω του ναού εξωτερικά, είδαμε για τελευταία φορά τη θέα και το λούνα πάρκ και ήρθε η ώρα να φύγουμε...
Νοσταλγία...παρ'ότι πέρασε σχεδόν ένας χρόνος, είναι τόσο έντονο,σα να 'μαι εκεί. Αν βρεθείτε στη Βαρκελώνη, πηγαίνετε ένα απόγευμα.. Θα νιώσετε μια μίξη ελευθερίας και παιδικής ανεμελιάς [άποψή μου πάντα...]. Worth doing! ; )
Υ.Γ.: Ας παίρνουμε ένας ένας σειρά...ακούω άλλη "ιστορία"!?
